دیروز بادوستان شرح ایام گذشته می کردم و خاطرشان به نقل خاطراتی خرسند می کردم .

امروز هم که خواستم چیزی یا چیزکی اینجا بنگارم یاد دو بیتی افتادم که گرد گذشت ایام پاک ناخوانایشان کرده بود .مربوط می شود به ۸ یا ۹سال پیش که غبار غم از دل به صفای شعر می ستردیم.

حالیا در سر بجز نقش خوش دلدار نیست             صوت خوشتر از صدای پای آن عیار نیست

حال ما بیچازگان در خاطرش در کار نیست             رسم بد عهدی دوران را سبب جز یار کیست؟