alan torkıye hastam

tagrıban 3 rooz tooye langargah boodım alanam 2 rooze chasbıdım port shahrı be name alıaga nazdıke ızmır

ınja kheılı jaleb ast mardom azadand 80 darsade zanan hejab nadarand valı ba hejab ham hast

har kas be kare khodash mashghool ast

gheymat ha taghrıban mesle ıran ast .  khordanı ha kamı gerantar.

hanooz ghatee nashode baad az ın be koja baravım ehtemalan ukraın bashad

az anja kheılı behtar bood ıran mıamadım valı ehtemalan nayaım va be afrıca berım tanzanıa va kenıa. ta baad khoda che bakheahad va ma key pıyade shavım.

tuye keshtı gahı delam mıgıre . ta hala natoonesteam dars bekhanam.

gahı molavı gahı goran va ın labela musıghıe ıranı mashghoolam mıkonad .

shabha ra mıgoftam ke roozha kare keshtı majaleman nemıdahad.

ınja ma roozı be onvane tatıl nadarım.hameye roozha yeksanand.

magar be portı beresım.

yekbar too engınroom motorı ra baad az chand rooz kar bastım sare jayash.

man be samuel (chıef electrıcıan) goftam :fınıshed? goft : shıps work never fınısh  ba lahjeye ghanaeıash

behar hal

zaman mıgozarad o ma dar gozarash

vassalam 

 

khabare marge meshklatiane bozorg ra bavar nakardam vali gooyee haghighi bood .che mitavanam goft joz afsoos o joz darigh va dobeyti ke dorost dar khateram namande

karavane shahid raft az pish

vane ma niz rafte giro .....

az shomare do chashm yek tan kam

vaz shemare kherad hezaran bish

dar italia hastam az dirooz  ke khabare meshkatian ra shanidam narahatam

inja donyaye digarist darigha vatane khodeman ke aghab mandast

emrooz baraye dovomin bar be piza raftam

borje kaje piza va atrafash

behar hal jaleb ast vali .....hich

hamin o vassalam

salam be hameye doostan

dar italia hastam shahre livorno . jaleb ast. internet saati 1£ ast  va khoob ast . ehtemalan ta yek hafte inja hastam . saate inja 2.5 saat az iran aghab ast

hamin

جای آن است که خون موج زند در دل لعل              زین تغابن که خزف می شکند بازارش

چه گویم ؟ چه می توانم گفت مگر ؟ غمی است بر دل چون کوهی که بر پشت کاهی .

هر چند این زخم کهن تر از این حرف هاست . و این غم دیری است با ما آشناست .

ولی خبر بی رحمی و قصابی با هم میهنان و دوستان ،عنان از کف درمی رباید . چون نیک نظر می کنم قصه ی همیشه ی تاریخ است .

تا کی در دیار ما هم این سان نامردمی ها و تفرعن ها پایان یابد .

به روان درگذشتگان درود می فرستم و بر همگان حسن عاقبت آرزومندم .

مدتی این مثنوی تاخیر شد           مهلتی بایست تا خون شیر شد

ما را حال و حوصله ی زیاده گویی نیست . فقط خواستم نظر شخصی خودم را درباره ی انتخابات واگفته باشم .

بسط نمی دهم نوشته ام را . مختصر می کنم به این که رای ندادن را خالی کردن میدان برای مخالفان می دانم بی هیچ حاصلی . پس باید انتخاب کرد و در این میانه آنکه خواستار اصلاح است  و کم و بیش مایه ای و توانی برای رویارویی با انحصار طلبان دارد . در دید من کسی جز مهدی کروبی نیست .

 

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی                  که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی

           

  ما ز بالاییم و بالا می رویم        ما ز در یاییم و دریا می رویم

ما نبودیم ، از نیستی آمده ایم ؛

اولا : خیلی جالب است چطور می شود از نیستی ، هستی بوجود آید . می دانم ماده بوجود نمی آید ولی آدم که بوجود می آید از مشتی ماده ی بی خاصیت . واقعا حیرت آور است .

ثانیا : ما از نیستی آمده ایم لابد به همانجا هم رخت خواهیم بست . نمی دانم چرا عده ای نمی خواهند این را قبول کنند . یا نمی توانند .

دو بیت از بیدل دهلوی می نویسمتان ، مربوط می شود به تقریبا 10 سال پیش که زیاد اشعار به سبک هندی می خواندم ؛ هرجند هنوز هم دلی در گرو نازک خیالی هایش دارم .این دو بیت از آن زمان در خاطرم مانده . یادم هست بیت اول را به دکتری در ادبیات خواندمش ؛ غلط معنی کرد و هیچش نگفتم . مگر می پذیرفت یا می توانست بپذیرد از نوجوانی دبیرستانی .بگذریم .

این دو بیت را می گویم :

کار دنیا بس که مهمل گشت ، عقبی ریختند

فرصت امروز خون شد ، رنگ فردا ریختند

عاقبت بویی نبردیم از سراغ عافیت

ساحل گم گشته ی ما رابه دریا ریختند        

ما هر روزبه انحاء گونه گون با حقیقت روبرو می شویم . نمی دانم ولی شاید گاهی به آن وفا نمی کنیم . در نظر من همه ی معنای زندگی دروفا کردن به حقیقت است . مواجهه با حقیقت مراتب مختلف دارد . تو گویی هرمرتبه، پله ای است که آدمی را بالاتر می برد تا حقیقت را حقیقی تر دریابد ولذتی هست و ابتهاجی بی چون در این هم آغوشی ها با حقیقت . وگرنه اگر این ظاهر را باطنی نباشد چه زندگی ؟ چه لذتی؟ که :

بی تو نه زندگی خوشم ، بی تو نه مردگی خوشم      سرزغم تو چون کشم؟ بی تو بسر نمی شود

 مولانا غزل لطیفی دارد که به شهیدان کربلا اشارت دارد . این غزل را می نویسم که همدلی کرده باشم با همه ی پاک دلان و وفاداران به حقیقت .

آن غزل مولانا این است :

 

کجایید ای شهیدان خدایی            بلاجویان دشت کربلایی

کجایید ای سبک روحان عاشق    پرنده تر زمرغان هوایی

کجایید ای شهان آسمانی            بدانسته فلک را درگشایی

کجایید ای زجان و جا رهیده       کسی مر عقل را گوید کجایی؟

کجایید ای در زندان شکسته        بداده وامداران را رهایی

کجایید ای در مخزن گشاده         کجایید ای نوای بی نوایی

در آن بحرید کاین عالم کف اوست     زمانی بیش دارید آشنایی

کف دریاست صورت های عالم       زکف بگذر اگر اهل صفایی

دلم کف کرد کاین نقش سخن شد       بهل نقش و بدل رو گر زمایی

داستانی است در دفتر ششم مثنوی مولانا که به عزاداری محرم پرداخته :

 روز عاشورا همه اهل حلب               باب انطاکیه اندر تا بشب

گرد آید مرد و زن جمعی عظیم          ماتم آن خاندان دارد مقیم

ناله و نوحه کنند اندر بکا                  شیعه ، عاشورا برای کربلا

بشمرند آن ظلم ها و امتحان             کز یزید و شمر دید آن خاندان

نعره هاشان می رود در ویل و وشت    پر همی گردد همه صحرا و دشت

 

یک غریبی ، شاعری از ره رسید       روز عاشورا و آن افغان بدید

شهر رابگذاشت وان سو رای کرد         قصد جست و جوی آن هیهای کرد

پرس پرسان می شد اندر افتقاد          چیست این غم بر که این ماتم فتاد ؟

این رئیس زفت باشد که بمرد             این چنین مجمع نباشد کار خرد

نام او والقاب او شرحم دهید              که غریبم من شما اهل ده اید

چیست نام و پیشه و اوصاف او           تا بگویم مرثیه زالطاف او

مرثیه سازم که مرد شاعرم               تا از اینجا برگ و لالنگی برم

 

آن یکی گفتش که هی دیوانه ای         تو نه ای شیعه عدوی خانه ای

روز عاشورا نمی دانی که هست        ماتم جانی که از قرنی بهست

پیش مؤمن کی بود این غصه خوار      قدر عشق گوش عشق گوشوار

پیش مؤمن ماتم آن پاک روح             شهره تر باشد ز صد طوفان نوح

 

گفت آری لیک کو دور یزید               کی بدست این غم چه دیر اینجا رسید

چشم کوران آن خسارت رابدید        گوش کران آن حکایت را شنید

خفته بودستید تا اکنون شما           که کنون جامه دریدید از عزا

پس عزا بر خود کنید ای خفتگان        زان که بد مرگیست این خواب گران

 

روح سلطانی ززندانی بجست            جامه چه درانیم و چون خاییم دست

چون که ایشان خسرو دین بوده اند      وقت شادی شد چو بشکستند بند

سوی شادروان دولت تاختند               کنده و زنجیر را انداختند

روز ملک است و گش و شاهنشهی     گر تو یک ذره ازایشان آگهی

ورنه ای آگه برو بر خود گری                  زانکه در انکار نقل و محشری

بر دل و دین خرابت نوحه کن               که نمی بیند جزاین خاک کهن

ور همی بیند چرا نبود دلیر                 پشت دار و جان سپار و چشم سیر

 

 

کوي نوميدي مرو، کاميدهاست       سوي تاريکي مشو،خورشيدهاست

بيتي است زيبا از حضرت مولانا  و جهاني سخن دارد و جهاني نااميدي را مي شويد و مي برد و چقدر خوب است اين کار . بقول آن که گفت کاري است کارستان .

با من چنان کرد تا با شما چه کند .